Eramos pouco máis que un soño
nun vello trolebús.
Unha presa de desexos
virxes que empuxan os
corpos inocentes,
onde cada roce
é unha arrebato.
Eu, coa lama nos zocos,
camiño dun mundo
sensual, descoñecido.
Ti, cunha presa de soños,
ensarillados
naquel pelo rizo e roibo,
unha mirada chea, sutil,
fuxidía.
Un corpo sen estrear,
sorprendido
por cada impresión.
Unha música con mil significados,
con fondo significado
sen descodificar,
pero sempre presente.
E ti
estabas alí,
tan cerca e
tan lonxe,
inaprensíbel,
incomprensíbel.
So eras comprensíbel
nos mil soños imposibles.
Un roce
torpemente buscado,
torpemente consentido.
Acaso
un baile agarrado
na vella Pazos ou
o día da festa.
Catro palabras,
case sen sentido,
sentidas.
Un bico
era un ceo imposible,
nin sequera de imaxinar.
Eras a compaña fiel,
na imaxinación,
polos carreiros das Sonsuelas
e os camiños do Ribeiro,
polas paraxes verdes
transitadas de soños.
Fora do tempo,
non existía o tempo,
so os teus ollos azuis
nun trolebús pousón,
unha ollada túa
enchía os sentidos.
Os versos
non se lían,
so se vivían.
Un día
o remuíño da vida
afastou a túa imaxe,
esvaeceuse nun horizonte
fuxidío.
O azul dos teus ollos,
as pencas da túa pel,
deixaron de impresionar a miña retina
e os reflexos dourados
do teu cabelo
escurecéronse na memoria.
O tempo pasou
e ti segues
nun currunchiño
da miña historia vivida.
Se queres escoitar pincha
