C Cando pasa o amor

Cando pasa o amor

entre illas brancas,

con fondo de

mar azul en calma.

A este amor

non o arrastran os ventos dominantes

acochados tras o ollo de ciclope

do faro da Sisarga,

nin os berros de gaivotas desesperadas.

Cando o amor

aloumiña os sentidos

na veira do mar fondo e azul,

precisamos un pouco de calma

para que a brisa da mañá

encha as velas dos sentires

acougados, fondos.

Cando o amor aloumiña os sentidos

na beira do mar,

precisa dunha meixela

amante e sutil

e poucas palabras.

Música: Emilio Cao

C Soños nun vello trolebús

Eramos pouco máis que un soño
nun vello trolebús.

Unha presa de desexos
virxes que empuxan os
corpos inocentes, 
onde cada roce 
é unha arrebato. 


Eu, coa lama nos zocos,
camiño dun mundo
sensual, descoñecido.

Ti, cunha presa de soños,
ensarillados 
naquel pelo rizo e roibo,
unha mirada chea, sutil,
fuxidía.

Un corpo sen estrear,
sorprendido
por cada impresión.

Unha música con mil significados, 
con fondo significado 
sen descodificar,
pero sempre presente.


E ti 
estabas alí,
tan cerca e 
tan lonxe,
inaprensíbel,
incomprensíbel.

So eras comprensíbel 
nos mil soños imposibles.

Un roce
torpemente buscado,
torpemente consentido.

Acaso 
un baile agarrado 
na vella Pazos ou
o día da festa.

Catro palabras, 
case sen sentido,
sentidas.

Un bico 
era un ceo imposible,
nin sequera de imaxinar.

Eras a compaña fiel,
na imaxinación, 
polos carreiros das Sonsuelas
e os camiños do Ribeiro,
polas paraxes verdes
transitadas de soños.

Fora do tempo, 
non existía o tempo, 
so os teus ollos azuis 
nun trolebús pousón,
unha ollada túa 
enchía os sentidos.

Os versos 
non se lían, 
so se vivían.

Un día 
o remuíño da vida 
afastou  a túa imaxe, 
esvaeceuse nun horizonte
fuxidío.
 
O azul dos teus ollos,
as pencas da túa pel,
deixaron de impresionar a miña retina
e os reflexos dourados 
do teu cabelo 
escurecéronse na memoria.

O tempo pasou 
e ti segues 
nun currunchiño 
da miña historia vivida.

Se queres escoitar pincha

C ELAS.....

       ELAS..... 

 
Elas ámanse, quérense
cunha paixón
máis alo das cores
vermella ou violeta.

Elas ven o ceo 
cando os dedos 
rozan os sentidos.

Elas viven o amor
feito á súa medida.

Elas comprométense,
nun desexo de eternidade.

Elas buscan 
os praceres profundos
nos sentidos primarios
lenes onde unha
se perde na tenrura 
da outra,
cando a natureza é xenerosa.

Elas buscan 
encher as súas mans
e as súas vidas de
tenruras pequenas 
e futuras.

Elas comprométense 
coa vida,
co seu tempo
e co seu futuro.

Elas buscan 
o seu propio
camiño que,
xa sabemos,
faise andando.

 Se queres escoitar pincha aquí

   

C As veces......

       
    
     

As veces......

Camiño cos pés descalzos
por camiños descompostos
aos que non lle vexo o fin.

Unha lanterna máxica 
sempre alumea o que
non vexo.

Un son arrítmico 
inunda os sentidos.

Vexo as esquinas do meu
perfil invisible
detrás do bafo
do espello cadrado.

Respiro a fonda 
dor da nada.

Aférrome á miña 
sombra escura.

Vivir tamén era isto. 

C Repensando as lembranzas

Repensando as lembranzas

Preciso sentir:

o latexar do río

a lama nos zocos

o recendo do bieiteiro

a auga das pozas

debaixo dos pés.

As cores do herbal

na primavera.

Os sentidos acougados

polo aloumiño da miña nai.

As miñas soidades acochadas 

por mil follas de carballo

no outono.

O canto de mil grilos

e mil paxaros

nunha tarde esperanzada.

Tamén xeadas brancas

que deixan o corpo aterecido.

Noites de tronos 

e paus de loureiro,
e de soidades,
e de tristuras.

Días de enchente e fartura
e soños liberadores.

O recendo do pan saído do forno.

A terra escura chea de froitos
e suores.

Sentir que outras persoas 

comparten o teu espazo 

e modo de vida.

O regato no inverno,

limpo e transparente,

onde xiraba o rodicio de carabullos,

feito coa miña navalla.

O muíño escuro 
de fariña branca,
a unha beira da fervenza
do río onde  habitou Pondal. 

Un carro feito de salgueiro

e un aradiño de pao.

Unha espiga vermella, 
nun universo branco.

A fortuna de ter lembranzas

e un espazo onde repousalas,

e unha lingua coa que repensalas e vivilas,

e un país onde habitar

coa nosa xente.

C Vivo cando amo:

Vivo cando amo

un corpo que palpita

entre brazos mornos.

Un beixo doce

na noite escura.

Unha pel espreita

nun desexo

húmido.

Un camiño

que comeza

e remata na tenrura. 

Se queres escoitar pincha aquí 
 

fotoletrasgaliza de Manolo Graña ten unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.

C Para que nos serve a lingua

Para que nos serve a lingua?

Para describir,
escribir,
Comunicar,
Berrar.

Para dicir: 
amor,
odio.
pracer,
lecer,
tecer,
amencer,
anoitecer,
aborrecer,
querer,
temer.
acariñar,
soñar,
pensar,
esixir,
reivindicar,
escoitar.

Comprender os sentimentos,
dicilos,
vivilos.

Para darlle nome
ao murmurio do vento,
da auga,
dos paxaros,
da música.

Sen ela non poderíamos dicir:
sentimento,
bico,
amor,
vida. 

Se perdemos a lingua
non existiriamos,
viviríamos noutro corpo estraño.




 
PARA ESCOITAR PINCHA AQUÍ